11.30.05
bezgrzeszni …
A Bóg czeka cierpliwie, aż doświadczę własnej małości, przestanę ciskać gromy w swoich braci i wrócę do Niego jako syn marnotrawny. Bezgrzeszny? Nic z tych rzeczy. Ale stojący w prawdzie, która jest kluczem do miłości.
niewierność powołaniu …
28/11/2005
„Idź, oto cię posyłam” (Wj 3,10). Różnie odpowiadali ludzie na to Boże wezwanie. Jeremiasz dyskutował, Gedeon domagał się dwukrotnie znaku, Jonasz próbował uciec, Mojżesz chciał odmówić. Jednak później widzimy ich jako tych, którzy idą pełnić wolę Tego, który ich wybrał i posłał, a nawet jako tych, którzy nie boju się złożyć ofiary ze swego życia, kiedy Bóg tego od nich żąda.
Jednak obok tych pozytywnych odpowiedzi na Boże wybranie, Pismo Święte (zarówno Stary jak i Nowy Testament) ukazuje liczne niewierności wobec powołania. Wyraźnie mówią o ludzkiej niewierności dzieje Samsona (Sdz 13,1-16,31) czy Saula (l Sm 7,2-15,30). Przypomnijmy sobie historię Judasza, o którym - ze względu na owo zmarnowane powołanie - wypowiedziane zostały następujące słowa: „Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził” (Mt 26,24). Dramat tego Bożego wybrańca polegał na tym, że nigdy nie odszedł od swoich pieniędzy, od swojego sklepiku w Galilei, o którym ciągle marzył. To doprowadziło go do samobójczej śmierci. Judasz „poszedł i powiesił się” (Mt 27,5). Wyrzut sumienia okazał się mocniejszy niż pieniądze otrzymane za zdradę Mistrza.
Bardzo bolesny, choć nie tak dramatyczny przebieg miała niewierność Piotra apostoła. Zaparł się swego Mistrza, lecz gorący żal uczynił zeń człowieka, który później nie bał się oddać życia za Jezusa Chrystusa na drzewie Krzyża.
Stajemy przed pytaniem: Jaka nauka płynie dla nas z ukazanych ludzkich niewierności wobec powołania i Powołującego?
Pierwszym spostrzeżeniem jest to, że najgorszą odpowiedzią na wezwanie jest ta, kiedy ktoś przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda”(ŁK 9,62b) jak to uczynił Judasz. Ze zdrady Piotra płynie radosna nauka , że niewierność wobec powołania może charakter przejściowy i nawet najbardziej chwiejne powołanie można uratować, kiedy człowiek powołany potrafi przyznać się do swojej winy i okazać żal za złamanie wierności i miłości Boga.
ze strony: www.piotras.alleluja.pl s
11.29.05
30.11. św. Andrzeja Apostoła
Rz 10,9-18
Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Wszak mówi Pismo: żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony. Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony. Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę! Ale nie wszyscy dali posłuch Ewangelii. Izajasz bowiem mówi: Panie, któż uwierzył temu, co od nas posłyszał? Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa. Pytam więc: czy może nie słyszeli? Ależ tak: Po całej ziemi rozszedł się ich głos, aż na krańce świata ich słowa.
Mt 4,18-22
Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.
Chodźcie za mną
Wiele jest serc, które czekają na Ewangelię … i dlatego też Chrystus wybiera sobie takich jak św. Andrzej Apostoł i prowadzi ich do ludzi, aby oni z kolei przyprowadzili ludzi do Chrystusa. “Chodźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi. A oni od razu zostawili swoje sieci, i łodzie, i ojca, i interesy, i sprawy codzienne i poszli za Nim.”
Dzisiejsze święto to nie tylko tradycyjne “Andrzejki” i lanie wosku, wróżby i zabawy przed rozpoczynającym się okresem Adwentu. Dzisiejsze święto to wspomnienie jednego z tych wybranych przez Chrystusa, którego stać było na zapomnienie o sobie, na poświęcenie swego życia dla Ewangelii. I jak w wypadku prawie wszystkich innych Apostołów poświęcenie życia aż do ostatecznego świadectwa danego Chrystusowi przez męczeńską śmierć (za wyjątkiem Jana, tyko bowiem Jan umarł śmiercią naturalną). Czy nie brakuje nam dzisiaj takich właśnie ludzi, gotowych na poświęcenie? Iluż z naszych współczesnych apostołów szuka raczej własnego interesu, wygodnego i dobrze urządzonego życia, samochodu, luksusów, spokoju? Oczywiście nie chodzi tu o krytykowanie i wybrzydzanie, ale o refleksję każdego kapłana; “Czy jestem rzeczywiście Apostołem Chrystusa, czy zostawiłem wszystkie swoje interesy, aby pójść za Nim?
Człowiek zaangażowany dzisiaj jest ośmieszany, pogardzany, wykpiony. Nazywa się go fanatykiem, klerykałem, fundamentalistą. A do tego własne grzechy i słabości, które zaraz są demagogicznie wykorzystywane przez adwersarzy. To wszystko powoduje, że w sposób naturalny przychodzi pokusa poddania się, „spuszczenia z tonu”, wyluzowania, zmiany orientacji, pójścia na kompromis. Aby było lżej, aby było wygodniej, aby uniknąć niepotrzebnych napięć i starć.
A przecież Chrystus nie powołuje doskonałych herosów, supermanów, ideałów. Powołuje ludzi, takich jakimi są i to On daje im siły, to On daje im łaskę i tylko on może z „synów tej ziemi” uczynić apostołów.
Św. Andrzeju Apostole, pomóż mi być prawdziwie powołanym przez Chrystusa. Pomóż w tym powołaniu trwać, aż do ostatecznego świadectwa, pomóż podnosić się z błędów i prywaty, która nie ma nic wspólnego z Ewangelią.
demokracja a etyka …
Wyzwania stojące przed demokratycznym państwem domagają się solidarnej współpracy wszystkich ludzi dobrej woli - niezależnie od opcji politycznej czy światopoglądu wszystkich, którzy pragną razem tworzyć wspólne dobro Ojczyzny. Szanując właściwą życiu wspólnoty politycznej autonomię, trzeba pamiętać jednocześnie o tym, że nie może być ona rozumiana jako niezależność od zasad etycznych. Także państwa pluralistyczne nie mogą rezygnować z norm etycznych w życiu publicznym.
“Po upadku w wielu krajach ideologii, tak napisałem w Encyklice Veritatis splendor, które wiązały politykę z totalitarną wizją świata - przede wszystkim marksizmu - pojawia się dzisiaj nie mniej poważna groźba zanegowania podstawowych praw osoby ludzkiej i ponownego wchłonięcia przez politykę nawet potrzeb religijnych, zakorzenionych w sercu każdej ludzkiej istoty: jest to groźba sprzymierzenia się demokracji z relatywizmem etycznym, który pozbawia życie społeczności cywilnej trwałego moralnego punktu odniesienia, odbierając mu, w sposób radykalny, zdolność rozpoznawania prawdy.
Jeśli bowiem «nie istnieje żadna ostateczna prawda, będąca przewodnikiem dla działalności politycznej i nadająca jej kierunek, łatwo o instrumentalizację idei i przekonań dla celów, jakie stawia sobie władza. Historia uczy, że demokracja bez wartości łatwo się przemienia w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm»” (n. 101).
(Jan Paweł II w polskim parlamencie 11 czerwca 1999 r.)
za Wiara.pl
11.28.05
Benedykt XVI
Polska otrzymała od poprzednich pokoleń bogate dziedzictwo kulturowe oparte na wartościach chrześcijańskich. Z takim dziedzictwem weszła do Unii Europejskiej. Wobec nasilającego się procesu sekularyzacji i odwrotu od wartości chrześcijańskich nie może tego dziedzictwa utracić.
na wesoło … :-)
W drodze do kościoła młoda para zginęła w wypadku samochodowym.
Stojąc u bram nieba i czekając na św. Piotra zastanawiali się, czy jest możliwe wzięcie ślubu w niebie. Gdy św. Piotr się pojawił zadali mu to pytanie. On odpowiedział, że to pierwsza taka prośba i właściwie to nie wie,
ale pójdzie się dowiedzieć.
W czasie nieobecności świętego ( miesiące lecą ) para zaczęła się zastanawiać, czy czasem nie popełnią błędu, no bo jeśli do siebie nie pasują, jeśli coś pójdzie nie tak - utkną w niebie złączeni na zawsze.
Po trzech miesiącach wraca zmęczony święty, informuje ich, że wzięcie ślubu jest możliwe.
Para stwierdza - ok, ale jeśli coś będzie nie tak, to czy będą mogli „wziąć rozwód”. Wściekły św. Piotr rzuca kluczami o ziemie…
- Czy coś nie tak - pyta wystraszona para
- Dajcie spokój - mówi św. Piotr - zajęło mi trzy miesiące żeby znaleźć tu jakiegoś księdza, czy zdajecie sobie sprawę, ile może potrwać zanim znajdę tutaj jakiegoś specjalistę od prawa kanonicznego?!
11.27.05
z wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego ..
Front obrońców PRL-u, a potem postkomunizmu, to front najobrzydliwszego chamstwa i dawało się to bardzo często odczuć. Ale wierzę, że mimo wszystko czas, w którym uczciwi ludzie są atakowani, a różnego rodzaju nikczemnicy są godnymi szacunku obywatelami albo zgoła autorytetami, zbliża się do końca.
To też jest dosadne, ale …. i w tym coś jest ….
Stanisław Tym w wywiadzie dla Relaza
„Władza, cokolwiek by mówić, ma jedną ważną cechę: idzie do łba szybciej, niż alkohol. Powoduje tak ogromne spustoszenie mentalne, że wypicie pół litra przy tym jest małym siutem.
Po alkoholu się czerwienieje, więc po władzy tym bardziej. …
Trzeba umieć pić alkohol, żeby nie skretynieć. Trzeba zachować trzeźwość umysłu. W miarę …”
Dosadne, ale …. coś w tym jest …..
czuwajcie i czekajcie …
Czy nie jestem za bardzo zajęty organizowaniem sobie swojego, prywatnego, ziemskiego raju już tutaj i teraz? Czy nie za dużo czasu zajmuje mi urządzanie komfortowego życia tutaj?
Nie czekam już na Chrystusa, bo On nic więcej nie może mi dać. Jego przyjście nie ma dla mnie żadnego znaczenia …
11.26.05
Jan Paweł II …
„Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji
I Niedziela Adwentu - B
Iz 63,16b-17. 19b: 64,3-7
Tyś, Panie, naszym Ojcem, “Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne. Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. Czemu bezbożni wtargnęli w Twoje święte miejsce, wrogowie nasi podeptali Twoją świątynię? Staliśmy się od dawna jakby ci, nad którymi Ty nie panujesz i którzy nie noszą Twego imienia. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił - przed Tobą skłębiły się góry. Ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Wychodzisz naprzeciw tych, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach. Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. A jednak, Panie, Tyś naszym Ojcem. Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą. Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy.
1Kor 1,3-9
Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was, tak iż nie brakuje wam żadnego daru łaski, gdy oczekujecie objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym.
Mk 13,33-37
Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!
Czuwajcie, aby Pan nie zastał was śpiących …
Kolejny Adwent w moim życiu, kolejna dana mi szansa na to, abym w końcu dostrzegł co naprawdę się liczy, co naprawdę jest najważniejsze? Bóg po raz kolejny wychodzi naprzeciw człowiekowi i szuka go z troską. Znowu pozwala się ujrzeć i zbliżyć, a jedynie ode mnie samego zależy, czy Jego wysiłki będę uwieńczone sukcesem, czy po raz kolejny zmarnuję daną mi szansę? Adwent to nie tylko czas oczekiwania na Boże Narodzenie, ale to przede wszystkim czas przygotowania na przyjście Boga-Człowieka, na spotkanie go w moim życiu. A może warto by było obudzić się z letargu i uśpienia? A może warto by było zrobić rachunek sumienia i zobaczyć, jak to naprawdę jest z tym moim życie pełnym samozadowolenia i faryzejskiego uznawania się za lepszego od innych, a jednocześnie pełnym kantów, szwindli i nieuczciwości? A może trzeba by było poprosić: “Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił”? A może warto w końcu wyprostować swoje ścieżki życiowe i wyrównać drogi?
Sklepy pełne są już świątecznych i mikołajkowych prezentów, pomału rozpoczyna się szaleństwo przedświątecznych zakupów. I szkoda, żeby znowu te cztery tygodnie Adwentu utonęło w przedświątecznej szamotaninie i drugorzędnych przygotowaniach. Będą przecież -w niejednej parafii- adwentowe rekolekcje, będą Msze św. Roratnie, będą okazje do spowiedzi i do rzetelnego przygotowania się do prawdziwego Bożego Narodzenia, a ja … czyżbym znowu miał to przespać lub -okazję do spotkania Boga- zaprzepaścić w szaleństwie mikołajkowych i gwiazdkowych zakupów? I czy moim dzieciom z całych świąt ma pozostać jedynie bardziej lub mniej tandetny prezencik pod choinką?
Panie, obym się przygotował na dzień Twego przyjścia nie tylko zewnętrznie.
11.25.05
dlaczego świat jest zły …
Dlaczego narzekasz, że świat jest taki zły, skoro nie kiwnąłeś nawet małym palcem, aby uczynić go odrobinę lepszym?
Jan Paweł II …
„W swoim właściwym i pełnym kształcie miłosierdzie objawia się jako dowartościowywanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie i w człowieku.”
Tak właśnie działa Bóg … A czy ja jestem miłosierny, czy potrafię tak właśnie patrzeć na człowieka? Wydobywać go spod wszelkich nawarstwień zła …. Czyż nie jest raczej tak, że przez plotkę, obmowę oszczerstwo raczej grzebię innego człowieka pod kolejnymi warstwami zła ….???
« Previous entries Project-Id-Version: WordPress 2.1.1
Report-Msgid-Bugs-To:
POT-Creation-Date: 2005-02-15 10:33-0600
PO-Revision-Date: 2007-03-03 11:05+0100
Last-Translator: Jakub Zwoliński