materiały homilietyczne
„Miłość jest doskonałym wypełnieniem prawa…” (Rz 13,10)
A więc nie łudźmy się, trzeba najpierw aby prawo było zachowane, a później dopiero będziemy mówić o miłości. Kto jednak próbuje „słodko ględzić” o miłości tam, gdzie panuje bezprawie, ten jest tylko płytkim demagogiem.
Papież Benedykt XVI obejmując oficjalnie katedrę św. Jana na Lateranie mocno podkreślił, że:
„wolność zabijania nie jest prawdziwą wolnością ale raczej tyranią, która redukuje człowieka do roli niewolnika. I jest to uzasadnione zarówno w odniesieniu do aborcji czyli zabijania dzieci nienarodzonych, eutanazji, kary śmierci, wojny, terroryzmu, niszczenia i manipulacji ludzkimi embrionami, eksterminacji całych populacji ludzkich przez zagłodzenie i niszczenie naturalnego środowiska”.
Niedawno, gdzieś w gazecie, która do mnie dotarła wyczytałem takie oto, smutne zdanie o Polsce:
„… żyjemy w skorumpowanej do granic absurdu, bananowej republice bezprawia, rządzonej przez różowych kolesiów…”
„Świat współczesny skłonny jest sprowadzać człowieka jedynie do wymiaru horyzontalnego. Czym jednak staje się człowiek bez otwarcia na Absolut? Odpowiedź leży w doświadczeniu każdego człowieka, ale wpisana jest również w dzieje ludzkości krwią rozlaną w imię ideologii i przez reżimy polityczne, które chciały budować „nową ludzkość” bez Boga.”
Jan Paweł II
Encyklika „Redemptoris Missio” - O stałej aktualności posłania misyjnego (nr 
Świat współczesny rzeczywiście chce spłaszczyć człowieka, tzn. po prostu go spłycić, odrzeć z jego wertykalnych wymiarów, z jego naturalnych dążeń i pragnień. I to jest największe niebezpieczeństwo i największe zagrożenie – wmówienie człowiekowi, że jest tylko trochę bardziej sprytnym zwierzęciem.
(So 3,14 - 18; Łk 1,39 - 56)
So 3,14-18
Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela: król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego. Owego dnia powiedzą Jerozolimie: Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce! Pan, twój Bóg jest pośród ciebie, Mocarz - On zbawi, uniesie się weselem nad tobą, odnowi swą miłość, wzniesie okrzyk radości, (jak w dniu uroczystego święta). Zabiorę od ciebie niedolę, abyś już nie nosiła brzemienia zniewagi.
Łk 1,39-56
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w [pokoleniu] Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała:
Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana.
Wtedy Maryja rzekła:
Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy.
Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej.
Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny.
Święte jest Jego imię -
a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia [zachowuje] dla tych, co się Go boją.
On przejawia moc ramienia swego,
rozprasza [ludzi] pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.
Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje -
jak przyobiecał naszym ojcom - na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki.
Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.
Błogosławiona jesteś między niewiastami…
Ewangeliczna narracja pokazuje nam spotkanie Maryi i Elżbiety, dwóch brzemiennych kobiet. Już we wczesnym Kościele spotkanie to było tematem teologicznej refleksji, a scena stała się bardzo popularna przez fakt, że jest ona źródłem wspaniałego hymnu “Magnificat” śpiewanego w nieszporach, ale i źródłem części modlitwy, która wraz z pozdrowieniem anielskim tworzy “Zdrowaś Maryjo”. Scenę tę odnajdujmy również jako jedną z tajemnic Radosnej części Różańca. Samo święto obchodzone było najpierw w XIII wieku wśród franciszkanów. Zostało ono rozszerzone na cały zachodni Kościół w wieku XIV.
Maryja po Zwiastowaniu, wiedząc, że sama została Matką Zbawiciela, postanowiła odwiedzić swoją krewną Elżbietę. Opuszcza więc Nazaret w Galilei i udaje się na południe do Judei. Pismo św. nie wymienia nazwy miejscowości, w jakiej mieszkała Elżbieta. Niektórzy proponowali Jerozolimę, inni Hebron, ale wydaje się, że było to najprawdopodobniej -leżące w odległości 8 kilometrów na zachód od Jerozolimy - Ain Karim.
Spotkanie to pozostaje w całej tradycji Kościoła wspaniałym przykładem wzajemnej miłości i szacunku, ale także szczególnym wyrazem troski o dziecko. Jest to spotkanie oczywiście pierwszym objawieniem się Chrystusa. Skąd Elżbieta wiedziała o fakcie Zwiastowania? Jak dowiedziała się ona o tym, że oto “Matka mojego Pana przychodzi do mnie”? Chrystus jeszcze przed swoim narodzeniem staje się znany jako Zbawiciel, jako Odkupiciel i Mesjasz. I co ciekawe - po Maryi i Józefie właśnie Elżbieta jest tą, która jako trzecia wie o niezwykłym wydarzeniu i tajemnicy Wcielenia. Jest też to spotkanie okazją do wyśpiewania pięknego hymnu przez Maryję: “Uwielbia dusza moja Pana…”.
Uczmy się z przykładu dwóch kobiet z dzisiejszej ewangelii wzajemnego szacunku i pokory, ale także umiejętności przyjmowania Boga w nas samych, w naszym życiu, w naszej codzienności.
Zauważmy także, ze Maryja przynosi Chrystusa współczesnemu, zabieganemu i zatroskanemu człowiekowi i sama przychodzi z pomocą tam, gdzie ta pomoc jest potrzebna.
Niektórym, małym ludziom przyjemność sprawia robienie przykrości innym. Szukają więc w jaki sposób dokuczyć, upokorzyć, zdenerwować innych. Nie robią tego otwarcie i wprost, bo to mogłoby być zauważone jako złośliwość, ale na różne sposoby wyszukują sytuacje, w których się samo potwierdzają, udowadniając innym, że to inni są ułomni i niedoskonali, że to inni popełniają błędy i pomyłki. Tego rodzaju działania jakoś ich wewnętrznie uspokajają i dowartościowują. Jest w tym niesamowita perwersja, pozory pobożności i pokory, dobroci, dobrego wychowania i dbałości o prawo. Niestety tylko pozory. I z takimi ludźmi niestety nie da się żyć. To są tyrani, którzy potrafią zepsuć każdą przyjemność i każdą radość, bo ich radością i przyjemnością jest robienie przykrości innym, chociaż nigdy się do tego nie przyznają.
Myślę, ze to właśnie tak bardzo denerwowało Pana Jezusa w faryzeuszach, ich zewnętrzna poprawność, ich obłudna, faryzejska doskonałość, na pokaz, przy jednoczesnym udowadnianiu innym ich słabości. Oni – niejako - lubowali się w pognębianiu innych. Byli właśnie malutcy w tym co robili, byli perwersyjni w udowadnianiu innym ich grzeszności i chociaż sami - pozornie - grzechów nie popełniali, byli jak groby pobielane (Mt 23,26). Iluż to takich ludzi można spotkać i dzisiaj? Pozornie doskonali… w rzeczywistości malutcy i złośliwi.
Zapytano kiedyś Marcina Lutra, ojca reformacji, co by zrobił na wiadomość o tym, że jutro będzie koniec świata.
- Co bym zrobił?
- Poszedłbym sadzić róże - odpowiedział spokojnie niespokojny reformator.
Och, nie miej za złe Najlepsza Matko
że biedne dzieci
-spętane naturalistyczną formułą doświadczenia -
nie rozumieją
czym w swej istocie jest ziemia
pośród zalatania i zwyrodniałych uniesień
głowy nie mają do rozpamiętywania
że „ świat jest tylko
rodzeniem do życia wiecznego
lub do nieustającej śmierci „
wnętrza zadymione
niewyliczalnymi sposobami egzystencji uszczuplania
nie rozróżniają kopcących ogarków
od świateł Objawienia
nie docierając do najgłębszych racji bytu
nie po Bożej myśli bije
cor irrequietum
z sakralnych zawiasów wyrwane
…lecz oczy Twoje ze wzruszeniem spoglądają
jak inne serca
- w uświęcanie codzienności bezgłośnie zaangażowane -
w modlitewnych sekretach
przerwane nici tęsknoty za Domem
Różańcem w dwójnasób scalają
jak pod gniewnym niebem
targanym niesnaskami
Różaniec jest kołem zamachowym
prawdziwej przemiany
Jolanta Lesiuk
Więcej na stronie http://www.katolik.alleluja.pl
„Panie, Ty wiesz lepiej, aniżeli ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary.
Wyzwól mój umysł od niekończącego się brnięcia w szczegóły i dodaj mi skrzydeł, bym w lot przechodził do sedna rzeczy.
Matka Teresa z Kalkuty na pytanie dziennikarza: „Co jest złego w Kościele?” odpowiedziała: „Ty i ja”.
I chyba miała rację… Największym nieszczęściem w Kościele jestem ja… ale i ty także!!!
29.05 Niedziela - IX Niedziela zwykła
Urszuli, Magdaleny, Bogusławy
Pwt 11, 18. 26-28; Ps 31; Rz 3, 21-25a. 28; Ps 25, 4b. 5; Mt 7, 21-27
kazanie: tutaj…
30.05 Poniedziałek - Jana Sarkandra, Joanny, Karola
Tb 1, 1a. 2; 2, 1-9 Wlg; Ps 112; Ap 1, 5 a; Mk 12, 1-12
31.05 Wtorek - Nawiedzenie NMP
Petroneli, Anieli, Marietty, Kamili
So 3, 14-18; Ps: Iz 12, 2-6; Łk 1, 45; Łk 1, 39-56
CZERWIEC
1.06 Środa - Justyna, Jakuba, Konrada
Tb 3, 1-11. 24-25 Wlg; Ps 25; 2 Tm 1, 10b; Mk 12, 18-27
2.06 Czwartek - Marcelina, Piotra, Erazma, Sadoka i 48 Towarzyszy
Tb 1, 10-11a; 7, 1. 9-17; 8, 4-10 Wlg; Ps 128; Ps 119, 34; Mk 12, 28b-34
3.06 Piątek - Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
Karola Lwangi i 21 Towarzyszy, Klotyldy, Leszka
Pwt 7, 6-11; Ps 103; 1 J 4, 7-16; Mt 11, 29ab; Mt 11, 25-30
kazanie: tutaj…
4.06 Sobota - Niepokalanego Serca NMP
Franciszka, Pacyfika, Kwiryna, Lutomiły
Iz 61, 9-11; Ps: 1 Sm 2, 1. 4-5. 6-7. 8abcd; Łk 2, 19; Łk 2, 41-51
5.06 Niedziela - X Niedziela zwykła
Bonifacego, Bogumiła Walerii, Waltera
Oz 6, 3-6; Ps 50; Rz 4, 18-25; Mt 9, 12b. 13b; Mt 9, 9-13
kazanie : tutaj…
Ten zestaw bezkresów
lazurowo- zielone wyciszanie
ten rejestr szyfrów wszechświata
ogołocone z konkretu rozważanie
- to wszystko ma moc wyjaśniającą
utajone najpoważniejsze wartościowanie
to wszystko pnie się w sferę oczywistości
uwolnione ze złudzeń języka
z dowolnych teoretycznych fikcji
z orgii klasyfikacyjnych
pokojem napawa chwytanie bezsporności
wspomagane eskalacją niepospolitych treści
geniuszem zachwytu przyśpieszane
na nieogarnionych równinach wytchnienia
krzyżują się szlaki niebosiężnych myśli
i z nieuporządkowanej masy zauroczeń
szeregi pewników wyłaniają
zasłuchaniem i zapatrzeniem pulsuje czas
życiodajnymi zamiarami cieszy
obserwuję jak natchniona natura
płodne wnioski wypisuje
- vocatus atque invocatus Deus adest-
nazwany czy nienazwany
BÓG JEST OBECNY
i rozsyła pocztą powietrzną
pokrzepiające przesłanie
- Jesteś! Jesteś!
Nierozporządzalny Panie
Jolanta Lesiuk
Więcej na stronie http://www.katolik.alleluja.pl
„Panie, Ty wiesz lepiej, aniżeli ja sam, że się starzeję i pewnego dnia będę stary.
Nie chcę być świętoszkiem, ale zgryźliwi starcy to jedno ze szczytowych osiągnięć szatana!
W pewnej szczęśliwej rodzinie ojciec, bardzo kochający swojego synka, chciał sprawić mu radość jakimś prezentem. Ponieważ Tomek był zdolny, rezolutny i samodzielny, tatuś postanowił, że podaruje mu klocki Lego. Kupił największy zestaw, jaki mógł znaleźć, pozwalający zbudować prawie wszystko. Po wręczeniu prezentu wśród ogólnej radości tatuś wtajemniczył synka w podstawowe zasady budowania, podsunął mu także instrukcję i pozwolił mu działać - “Baw się dobrze, synku” - powiedział.
Klocki, ich bogactwo zachwyciło Tomka i wciągnęło bez reszty. Jego wyobraźnia zaczęła pracować. Miał w głowie mnóstwo projektów. Odrzucił instrukcję i wskazówki ojca - “są staroświeckie!” - pomyślał. -“Ja to zrobię lepiej”. I ochoczo zabrał się do pracy. (…)
Gdy wydawało mu się, że zmierza ku końcowi, że uzyska piękną całość, jego budowla zaczęła się łamać i rozpadać. Nie pomogły żadne wysiłki, konstrukcji nie dało się uratować.
Tomek z rozpaczą i wściekłością popatrzył na smętne ruiny, wreszcie zgarnął je wszystkie do pudła i poszedł do ojca. Wyrzucił przed nim klocki - “Wypchaj się z takimi klockami, nic z nich nie da się zbudować, są do niczego”.
Otrzymaliśmy w prezencie od Boga, kochającego Ojca, piękny, pełen bogactw świat. Zostaliśmy wtajemniczeni w najważniejszą zasadę budowania - miłość Boga i bliźniego. Wzięliśmy własny los we własne ręce niechętnie dopuszczając Boga i Jego prawa lub wręcz je odrzucając. I gdy zepsuliśmy wszystko, co dało się zepsuć - atmosferę, florę i faunę, gdy swoją złością, nienawiścią i chciwością rozpalamy wojny - od tych domowych, sąsiedzkich po światowe - bezczelnie rzucamy Bogu w twarz - “Boże, jaki okropny świat stworzyłeś”.
« Previous entries Project-Id-Version: WordPress 2.1.1
Report-Msgid-Bugs-To:
POT-Creation-Date: 2005-02-15 10:33-0600
PO-Revision-Date: 2007-03-03 11:05+0100
Last-Translator: Jakub Zwoliński