materiały homilietyczne
“Lęk egzystencjalny człowieka ma swoje korzenie nie w strachu przed śmiercią, ale w świadomości zmarnowanego, przegranego życia.”
Rób wszystko, aby pod koniec życia, nie musieć przeżywać tej straszliwej prawdy: “sknociłem swoje życie”.
ROZPOCZYNA SIĘ ROK LITURGICZNY A
tydzień od 28 listopada do 4 grudnia
28 Niedziela - I Niedziela Adwentu - Roku A
wsp. – im. : Stefana, Jakuba, Zdzisława, Lesława
czytania: Iz 2, 1-5; Ps 122; Rz 13, 11-14; Ps 85, 8; Mt 24, 37-44
kazanie: tutaj
29 Poniedziałek - Saturnina, Filomeny, Błażeja
czytania: Iz 4, 2-6; Ps 122; Ps 80, 4; Mt 8, 5-11
30 Wtorek - Andrzeja Apostoła, Fryderyka, Konstantego
czytania: Rz 10, 9-18; Ps 19; Mt 4, 19; Mt 4, 18-22
kazanie: tutaj
GRUDZIEŃ
1 Środa - Edmunda, Eligiusza, Rudolfa, Natalii
czytania: Iz 25, 6-10a; Ps 23; Mt 15, 29-37
2 Czwartek - Rafała Chylińskiego, Pauliny
czytania: Iz 26, 1-6; Ps 118; Iz 55, 6; Mt 7, 21. 24-27
3 Piątek - Franciszka Ksawerego, Kasjana
czytania: 1 Kor 9, 16-19.22-23; Ps 96; Mt 28, 19a. 20b; Mk 16, 15-20
4 Sobota - Jana Damasceńskiego, Barbary, Krystiana
czytania: Iz 30, 19-21. 23-26; Ps 147; Iz 33, 22; Mt 9, 35-10, 1. 5. 6-8
tydzień od 5 do 11 grudnia
5 Niedziela - II Niedziela Adwentu - Roku A
wsp. – im. : Kryspiny, Saby, Jana, Sabiny, Krystyny
czytania: Iz 11, 1-10; Ps 72; Rz 15, 4-9; Łk 3, 4. 6; Mt 3, 1-12
kazanie: tutaj
6 Poniedziałek - Mikołaja, Emiliana, Jaremy, Jarogniewa
czytania: Iz 35, 1-10; Ps 85; Łk 5, 17-26
7 Wtorek - Ambrożego, Marii, Marcina
czytania: Iz 40, 1-11; Ps 96; Mt 18, 12-14
8 Środa - Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP
wsp. – im. : Marii, Wirginii
czytania: Rdz 3, 9-15; Ps 98; Ef 1, 3-6. 11-12; Łk 1, 28; Łk 1, 26-38
kazanie: tutaj
9 Czwartek - Leokadii, Wiesławy, Nataszy
czytania: Iz 41, 13-20; Ps 145; Iz 45, 8; Mt 11, 11-15
10 Piątek - Najświętszej Maryi Panny Loretańskiej
wsp. – im. : Marii, Eulalii, Julii, Bogny
czytania: Iz 48, 17-19; Ps 1; Mt 11,16-19
11 Sobota - Damazego, Daniela, Hieronima, Waldemara
czytania: Syr 48, 1-4. 9-11; Ps 80; Łk 3, 4. 6; Mt 17, 10-13
(Iz 2,1-5; Rz 13,11-14; Mt 24,37-44)
Iz 2:1-5
Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy:
Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie - z Jeruzalem. On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!
Rz 13:11-14
A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła. żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom.
Mt 24:37-44
A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.
Czy jestem gotowy? Czy jestem czujny ?
Jeśli się na coś czeka, to człowiek zazwyczaj nie umie się zająć poważnie żadną inną pracą. Cała jego istota, cała jego osobowość jest nastawiona na to co ma przyjść. Niech to będzie wizyta kogoś kogo kocham, lub wakacje po długim roku szkolnym, wyjazd na wczasy, lub czekanie na operację w szpitalu. Wszystko inne wydaje się w tym momencie (oczekiwania) mniej ważne lub w ogóle nie ważne, bez znaczenia, bez wartości. Cała moja osoba jest nastawiona na wydarzenie na które czekam. Oczekując na pociąg w poczekalni dworcowej “zabijam czas” czytaniem kryminału, przeglądaniem gazety, przygodną i niezobowiązującą rozmową, oglądaniem reklam i wystaw. Nie rozkładam się wtedy z prasowaniem, nie gotuję obiadu, nie robię nic zobowiązującego i angażującego, bo CZEKAM !!!
A jak było za dni Noego? “Jedli i pili, żenili się i za mąż wychodzili, i nie spostrzegli się kiedy przyszedł potop“. Nie czekali, ich czujność została uśpiona nie tylko codziennymi czynnościami, ale i dobrobytem, samowystarczalnością, zamożnością, a przede wszystkim grzechami. Byli tak zadufani w sobie i samozadowoleni, że nie spostrzegli nadchodzącego kataklizmu. A jak będzie przed przyjściem Syna Człowieczego? Jemy, pijemy, robimy dobre interesy … nie czekamy …
Czy ja przypadkiem nie rozkładam całego mojego kramiku w kolejowej poczekalni? Czy nie zapomniałem, że mój pociąg może w każdej chwili nadjechać, że mogę nie zdążyć się spakować? Czy jestem gotowy do “odjazdu”, do ostatecznej i nieodwołalnej podróży? Czy nie uśpiłem swojej czujności nie tylko codziennymi zajęciami, ale przede wszystkim moimi grzechami; pychą, zarozumiałością, zatwardziałością serca, obojętnością, lekceważeniem moich chrześcijańskich obowiązków? Czas Adwentu ma mi o tym przypomnieć, że CZEKAM!!! Ale czy ja naprawdę czekam? Nie na święta, nie na choinkę, nie na miłą i radosną atmosferę, ale NA PRZYJŚCIE PANA?
Dlatego wy bądźcie gotowi,
bo w chwili, w której się nie domyślacie …
Miłość jest jedyną rzeczywistością zdolną ostatecznie wypełnić serce człowieka i sprawić, że jego życie będzie miało dla niego prawdziwy, a nie pozorny sens. Wszystkie systemy filozoficzne, które nie uwzględniają tej istotnej potrzeby, nie znają zasadniczego wymiaru człowieka, któremu grozi śmierć z psychicznego głodu w świecie wspaniale zorganizowanym. Ludziom potrzeba tylko jednej rzeczy, rzeczy trudnej i rzadkiej w świecie ludzkim, niemal cudu – by ktoś naprawdę zwrócił na nich uwagę i pragnął ich istnienia. W miłości człowiek szuka czegoś bezwarunkowego, w pełni doskonałego, czemu bez reszty może zaufać, co nigdy nie zawiedzie. Każdy miłujący człowiek pragnie, aby szczęście płynące z miłości nigdy się nie skończyło, ale wie, że żaden człowiek nie zdoła spełnić jego oczekiwań oraz że w każdej chwili śmierć może rozdzielić go z osobą miłowaną. W każdej ludzkiej miłości pojawia się przynajmniej szczypta rozczarowania. Z tego powodu wielu próbuje miłować jeszcze raz – by znów doznać rozczarowania.
Jedyną więc rzeczą zdolną wypełnić ostatecznie serce człowieka i nadać sens jego istnieniu jest wieczna wzajemna miłość do istoty niezgłębionej, dobrej i wspanialej zwanej Bogiem. Tylko miłujący Bóg może nadać prawdziwy sens ludzkiej egzystencji. W przeciwnym przypadku życie człowieka i istnienie wszechświata byłoby wielkim absurdem. Czy istnienie takiego Boga jest tylko marzeniem, napiętnowanym chciejstwem i antropomorficznym złudzeniem ?
****
Powyższy cytat pochodzi z książki profesora Zbigniewa Jacyny-Onyszkiewicza, “Geneza zasad kosmologii kwantowej“, wydanej pięć lat temu przez Wydawnictwo Naukowe UAM, w Poznaniu.
Książka jest tak wściekle naszpikowana matematyką i fizyką teoretyczną, że przebrnięcie przez nią wymaga zaawansowanej znajomości tych dwóch dziedzin nauk przyrodniczych. A jednocześnie autor z żelazną logiką (posługując się matematyką i fizyką teoretyczną) dowodzi tezy zasygnalizowanej w cytowanym fragmencie:
“Tylko miłujący Bóg może nadać prawdziwy sens ludzkiej egzystencji. W przeciwnym przypadku życie człowieka i istnienie wszechświata byłoby wielkim absurdem.”
(2 Sm 5,1-3; Kol 1,12-20; Łk 23,35-43)
2 Sm 5:1-3
Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: Oto myśmy kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud - Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem. Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.
Kol 1:12-20
Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości.
On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów.
On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.
On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie.
I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim.
Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego - i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.
Łk 23:35-43
A lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.
Jezu wspomnij na mnie …
Wiem Panie, że życiem moim nie zasługuję na uczestnictwo w Twoim Królestwie. Wiem, że gdybyś miał mnie osądzać według Twej sprawiedliwości, to na pewno nie byłbym lepszy od łotrów, którzy z Tobą byli ukrzyżowani. Niemniej jednak ufam w Twoje wielkie miłosierdzie i razem z jednym z nich powtarzam w pokorze: “Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa“.
Tak bardzo nam potrzeba tej postawy pokory, postawy uznania naszej małości i naszej grzeszności, a tak niewielu chce to uznać, tak wielu w pysze i zarozumiałości z kpiną powtarza za pierwszym łotrem: “Okaż swoja Boska potęgę, jeśli jesteś Mesjaszem, to dokonaj cudu !!!!” Czemu tyle w nas buty i pychy, czemu tyle zarozumiałości i zadufania, czemu tyle arogancji i pretensji do Boga? Czyżbyśmy byli tak ślepi? Czyżbyśmy nie widzieli naszych grzechów? Czyżbyśmy byli tak bezrozumni i zarozumiali, żeby Boga wystawiać na próbę?
Świat współczesny, rozwój nauki, a szczególnie rozwój techniki i technologii wpędza nas w samouwielbienie, w samoubóstwienie. Jezus, Król Wszechświata staje się coraz bardziej postacią mitologiczną i bajeczną. To człowiek staje się panem świata, to człowiek ze swoim rozumem ten świat podbija i czyni … poddanym, ale i w sposób głupi i nieodpowiedzialny niszczy i dewastuje. Człowiek postawił się w miejscu Boga i ….butnie Bogu się odgraża, wystawia Go na próbę. I co? Jako efekt tej władzy człowieka nad światem mamy zanieczyszczenie na planetarną skalę, niesprawiedliwość społeczną, nędzę milionów ludzi i rażące bogactwo garstki miliarderów. 800 milionów ludzi codziennie głoduje na świecie, dziesiątki tysięcy codziennie umiera z głodu i nędzy, 100 milionów rocznie umiera tylko na malarię, setki tysięcy ginie w niesprawiedliwych wojnach, zamachach i gwałtach … Czyż trzeba więcej jeszcze aby opisać “królestwo człowieka”? …
Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do Twego Królestwa.
tydzień od 21 do 27 listopada
21 - Niedziela - Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
wsp. – im. : Janusza, Konrada, Alberta
czytania: 2 Sm 5, 1-3; Ps 122; Kol 1, 12-20; Mk 11, 10; Łk 23, 35-43
kazanie: tutaj
22 - Poniedziałek - Cecylii, Stefana, Wszemiły, Marka
czytania: Ap 14, 1-3. 4b-5; Ps 24; Mt 24, 42a. 44; Łk 21, 1-4
23 - Worek - Klemensa, Kolumbana, Klementyny, Felicyty
czytania: Ap 14, 14-20; Ps 96; Ap 2, 10c; Łk 21, 5-11
24 - Środa - Jana, Andrzeja, Flory, Emmy
czytania: Ap 15, 1-4; Ps 98; Ap 2, 10c; Łk 21, 12-19
25 - Czwartek - Katarzyny, Marii Franciszki Siedliskiej, Erazma
czytania: Ap 18, 1-2. 21-23; 19, 1-3. 9a; Ps 100; Łk 21, 28; Łk 21, 20-28
26 - Piątek - Leonarda, Konrada, Delfiny
czytania: Ap 20, 1-4. 11-21, 2; Ps 84, Łk 21, 28; Łk 21, 29-33
27 - Sobota - Maksyma, Wirgiliusza, Blanki, Waleriana
czytania: Ap 22, 1-7; Ps 95; Łk 21, 36; Łk 21, 34-36
koniec roku liturgicznego C
ROZPOCZYNA SIĘ ROK LITURGICZNY A
28 Niedziela - I Niedziela Adwentu - Roku A
wsp. – im. : Stefana, Jakuba, Zdzisława, Lesława
czytania: Iz 2, 1-5; Ps 122; Rz 13, 11-14; Ps 85, 8; Mt 24, 37-44
kazanie: tutaj
29 Poniedziałek - Saturnina, Filomeny, Błażeja
czytania: Iz 4, 2-6; Ps 122; Ps 80, 4; Mt 8, 5-11
30 Wtorek - Andrzeja Apostoła, Fryderyka, Konstantego
czytania: Rz 10, 9-18; Ps 19; Mt 4, 19; Mt 4, 18-22
kazanie: tutaj
GRUDZIEŃ
1 Środa - Edmunda, Eligiusza, Rudolfa, Natalii
czytania: Iz 25, 6-10a; Ps 23; Mt 15, 29-37
2 Czwartek - Rafała Chylińskiego, Pauliny
czytania: Iz 26, 1-6; Ps 118; Iz 55, 6; Mt 7, 21. 24-27
3 Piątek - Franciszka Ksawerego, Kasjana
czytania: 1 Kor 9, 16-19.22-23; Ps 96; Mt 28, 19a. 20b; Mk 16, 15-20
4 Sobota - Jana Damasceńskiego, Barbary, Krystiana
czytania: Iz 30, 19-21. 23-26; Ps 147; Iz 33, 22; Mt 9, 35-10, 1. 5. 6-8
Czy Kościół powinien bardziej dostosować się do współczesnego świata? Czy możliwe jest utrzymywanie na dłuższą metę takiego rozdźwięku jak w sprawie antykoncepcji między „tu i teraz” a Kościołem?
Nie można wszystkiego sprowadzać do genitaliów i seksu. Są jeszcze ekonomia, prawa człowieka, wojna, pokój, sprawiedliwość… Kościół ma w tych sprawach wielki autorytet. Jeżeli podczas irackiego kryzysu politycy pielgrzymują do Papieża, starego człowieka, by spytać, co robić, a w każdym razie wysłuchać jego rad, to nie można mówić o kryzysie między Kościołem a współczesnym światem. Zgoda, w dziedzinie seksualności może mamy do czynienia z kryzysem, ale nie na całej linii. Uważam, że Kościół powinien kochać świat, który został stworzony przez Boga, a korygować go, gdy uważa się za samowystarczalny i odchodzi od Boga. Trzeba znać kulturę, rozumieć sytuację w świecie. Nikomu nie można pomóc, jeżeli się go nie zna. Z drugiej strony nie wolno rozwadniać przesłania Ewangelii, aby przyciągnąć ludzi. Kościół nie jest partią polityczną. Najlepszą metodą, aby być respektowanym w świecie, jest głoszenie Ewangelii, bez narzucania swojej woli, bez poszukiwania władzy. Po prostu sprawić, by świeciło słońce. To nie my wymyśliliśmy Chrystusa i normy moralne. Sprawmy, aby świecił Jego blask.
To poprzez „Ty” innego człowieka, człowiek sam staje się naprawdę „Ja”
Martin Buber
Tylko czy ja widzę owo “Ty” drugiego człowieka, czy tylko koniec własnego nosa ?
W dyskusji na temat piekła i jego istnienia, nieodwracalności, sprawiedliwości i niesprawiedliwości tej kary … warto przeczytać w całości artykuł, wywiad z O. Jackiem Salijem – dominikaninem, profesorem teologii dogmatycznej.
Oto jej fragmenty :
Czym jest piekło? Na czym polega? Czy wiadomo, jak wyglądają kary piekielne?
Nawet nie próbujmy sobie tego wyobrażać. Przerażające jest przypatrzeć się samym tylko przedsmakom piekła, jakich można doświadczać już tu na ziemi. Święty Tomasz z Akwinu wymienia ich pięć:
1) przewrotność, dogłębne zakłamanie człowieka,
2) zatwardziałość w tym zakłamaniu, niezdolność do opamiętania, nie potrzebująca Boga rozpacz,
3) radykalny egoizm, pragnienie promieniowania swoją rozpaczą i bezsensem na innych,
4) ciemności duchowe, w których w ogóle nie widzi się tego, że świat jest Boży,
5) bezsensowne i nic nie dające zgryzoty sumienia.
O tych ostatnich pisał Adam Mickiewicz:
„Jaka tam będzie siła wiecznego płomienia, wnoś tu z jego iskierek, ze zgryzot sumienia.”
….
Czy można być szczęśliwym w niebie mając świadomość, że są ludzie skrajnie nieszczęśliwi w piekle?
Warto sprawdzić samego siebie, czy się to pytanie stawia uczciwie. Bo czy obecnie sprawia mi jakiś duchowy dyskomfort to, że tylu ludzi wokół mnie nie wie, po co żyje, krzywdzi najbliższych, dopuszcza się kradzieży, cudzołóstwa, egoizm wydaje się ich naczelną zasadą życiową? Czy to mi przeszkadza? Czy próbuję jakoś temu zaradzić? Łatwo jest udawać kogoś idealnego, kto dba o wieczną szczęśliwość dla wszystkich. Za tym może kryć się jednak zwyczajny faryzeizm. Powtarzam: starajmy się również sami przyłożyć do tego, żeby nikt się w piekle nie znalazł. I bądźmy pewni jednego: że Bogu, więcej niż najbardziej kochającej matce, zależy na każdym z nas. Przypomnijmy sobie przypowieść o pasterzu szukającym zagubionej owieczki.
Calość wywiadu można znaleźć na stronie Miesięcznika Katolickiego List
lub tutaj …
Ostatnio rozmyślałem na temat innych religii, wierzeń, zachowań i przyszedł mi do głowy obraz naszego świata jako pokoju z dziećmi. Postronny obserwator mógłby zobaczyć dzieci bijące się o zabawki- im więcej ich mają tym czują się lepsze, ważniejsze (konsupcjonizm), inne uważają, że najważniejsze są bezduszne zasady, prawa i one mają monopol na wszystko (ideologizm wszelaki).
Jedno z nich, może dwoje nie może pogodzić się z tym, że inni walczą o zabawki, miejsce w grupie i wybierają, tak bym to nazwał “autyzm z wyboru”- odcięcie się od świata, siedzą i milczą, odcinają sie od bodźców, nie chcą istnieć w takim świecie- buddyzm i mu pochodne (chwalebne jest to, ze szukają czegoś innego, czują że życie nie może polegać na tym co widzą, ale nie o to chodzi do końca). Inne dzieci wymyślają, że teraz to one muszą mieć to i tamto, a inni muszą poczekać jak znowu staną się dziećmi- hinduizm- choć dziećmi są tu i teraz. Aż pewnego dnia pojawia się dziecko, które mówi, że ma klucze do drzwi od pokoju, którymi tak często dzieci widziały jak inne gdzieś odchodzą, unikają ich jak ognia-bo nie wiedzą co jest za nimi. A ten jeden taki jak oni mówi, nie bójcie się, ja wiem co tam jest, tam czeka na was tata, a jestem waszym starszym bratem-wiem co mówię-uwierzcie mi. Pokazuje im na czym ma polegać życie w ich pokoju- na miłości, poszanowaniu, przebaczaniu, pomaganiu. Część zaufała, ale większość nie i bijąc wykopali go za ciemne drzwi ich pokoju (przecież nikt, kto tam wszedł, nie wrócił i jest “święty spokój”). Jednak po pewnym czasie ten starszy brat wszedł po cichu z powrotem i pokazał się tym co zaufali, a oni utwierdzili się, że mówił prawdę- ma klucze do tych drzwi- drzwi życia i śmierci.
Nie uciekajmy w autyzm, w aktywizm, ideologizm, ale zaufajmy Temu co ma klucze- Jezusowi Chrystusowi.
Andrzej Marciniak
Siła Kościoła nie tkwi w statystykach i tłumach, ale w Jezusie Chrystusie i autentycznie chrześcijańskim życiu wiernych.
Ks. biskup Tadeusz Pieronek
Jest tylko jeden ratunek i jedno lekarstwo dla zmęczonej duszy
- miłość drugiego człowieka
Jose Ortega y Gasset
14 - Niedziela - XXXIII Niedziela zwykła
wsp. – im. : Stefana, Emila, Wawrzyńca, Serafina, Rogera
czytania: MI 3, 19-20a; Ps 98; 2 Tes 3, 7-12; Łk 21, 28; Łk 21, 5-19
kazanie: tutaj
15 - Poniedziałek - Alberta Wielkiego, Leopolda, Idalii
czytania: Ap 1, 1-4; 2, 1-5a; Ps 1; J 8, 12b; Łk 18, 35-43
16 - Wtorek - NMP Ostrobramskiej - Matki Miłosierdzia
wsp. – im. : Małgorzaty Szkockiej, Gertrudy, Edmunda
czytania: Ap 3, 1-6. 14-22; Ps 15; 1 J 4, 10b; Łk 19, 1-10
17 - Środa - Elżbiety Węgierskiej, Grzegorza, Salomei
czytania: czytania: Ap 4, 1-11; Ps 150; J 15, 16; Łk 19, 11-28
18 - Czwartek - Karoliny Kózkówny, Romana, Anieli
czytania: Ap 5, 1-10; Ps 149; Ps 95, 8ab; Łk 19, 41-44
19 - Piątek- Salomei, Halszki, Maksyma, Seweryna
czytania: Ap 10, 8-11; Ps 119; J 10, 27; Łk 19, 45-48
20 - Sobota - Rafała Kalinowskiego, Anatola, Feliksa, Sędzimira
czytania: Ap 11, 4-12; Ps 144; 2 Tm 1, 10b; Łk 20, 27-40
21 - Niedziela - Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
wsp. – im. : Janusza, Konrada, Alberta
czytania: 2 Sm 5, 1-3; Ps 122; Kol 1, 12-20; Mk 11, 10; Łk 23, 35-43
kazanie: tutaj
22 - Poniedziałek - Cecylii, Stefana, Wszemiły, Marka
czytania: Ap 14, 1-3. 4b-5; Ps 24; Mt 24, 42a. 44; Łk 21, 1-4
23 - Worek - Klemensa, Kolumbana, Klementyny, Felicyty
czytania: Ap 14, 14-20; Ps 96; Ap 2, 10c; Łk 21, 5-11
24 - Środa - Jana, Andrzeja, Flory, Emmy
czytania: Ap 15, 1-4; Ps 98; Ap 2, 10c; Łk 21, 12-19
25 - Czwartek - Katarzyny, Marii Franciszki Siedliskiej, Erazma
czytania: Ap 18, 1-2. 21-23; 19, 1-3. 9a; Ps 100; Łk 21, 28; Łk 21, 20-28
26 - Piątek - Leonarda, Konrada, Delfiny
czytania: Ap 20, 1-4. 11-21, 2; Ps 84, Łk 21, 28; Łk 21, 29-33
27 - Sobota - Maksyma, Wirgiliusza, Blanki, Waleriana
czytania: Ap 22, 1-7; Ps 95; Łk 21, 36; Łk 21, 34-36
koniec roku liturgicznego C
« Previous entries Project-Id-Version: WordPress 2.1.1
Report-Msgid-Bugs-To:
POT-Creation-Date: 2005-02-15 10:33-0600
PO-Revision-Date: 2007-03-03 11:05+0100
Last-Translator: Jakub Zwoliński